درس شمارهٔ 19

زایچهٔ باطنی

زایچهٔ باطنی هم مانند احکام باطنی کارِ پرتونگاری روحانی را می‌کند.

امروز ساختن زایچهٔ باطنی را می‌آموزیم. روش‌های گوناگونی دارد، ولی همان روشی را می‌آموزم که معمولاً شناخته‌شده و در پاکستان رایج است. چون آگاهی پایهٔ ما دربارهٔ دایرهٔ ابجد است، با «ابدح» پیش می‌رویم.

برای ساختن زایچهٔ باطنی، نخست با انداختن قرعه زایچهٔ ظاهری کشیده می‌شود.

سپس دیده می‌شود که آیا زایچهٔ ظاهری به پرسش شما پاسخِ بسنده می‌دهد یا نه.

اگر زایچهٔ ظاهری پاسخ بسنده ندهد، پاسخ از زایچهٔ باطنی گرفته می‌شود. روش: شکل خانهٔ نخست زایچهٔ ظاهری در شکل نخست دایرهٔ ابجد، یعنی لحیان، ضرب می‌شود تا شکلی تازه به دست آید؛ زایچه‌ای تازه با خانه‌های خالی ساخته می‌شود و این شکل در خانهٔ نخست از چهار خانهٔ امهات آن گذاشته می‌شود.

به همین ترتیب شکل خانهٔ دوم زایچهٔ ظاهری در شکل دوم دایرهٔ ابجد، یعنی حمره، ضرب می‌شود و شکل تازه در خانهٔ دوم از خانه‌های امهاتِ زایچهٔ تازهٔ خالی گذاشته می‌شود.

به همین ترتیب شکل خانهٔ سوم زایچهٔ ظاهری در شکل سوم دایرهٔ ابجد، یعنی نصرة الخارج، ضرب و شکل تازه در خانهٔ سوم زایچهٔ خالی گذاشته می‌شود. شکل چهارم هم از ضرب در بیاض ساخته و در خانهٔ چهارم گذاشته می‌شود؛ پنجم از ضرب در قبض الخارج در خانهٔ پنجم؛ ششم از ضرب در اجتماع در خانهٔ ششم. بر همین قیاس شانزده شکلِ شانزده خانه در اشکال دایرهٔ ابجد به ترتیب اصلی ضرب می‌شوند تا کل زایچه پر شود؛ آن را زایچهٔ باطنی می‌نامیم.

در زایچهٔ باطنی بقیهٔ زایچه از چهار امِ نخست کشیده نمی‌شود، بلکه تنها زایچهٔ ظاهری خانه به خانه ضرب می‌شود تا اشکال تازه پدید آید. برای نمونه زایچه‌ای می‌گذارم؛ اشکال آن را به ترتیب در اشکال دایرهٔ ابجد ضرب کنید، بررسی کنید و ساختن زایچهٔ باطنی را تمرین کنید.

نگارنده

دکتر مزمل حسین