درس شمارهٔ 2

آغاز از ابجد

دربارهٔ اینکه دایرهٔ ابجد را چه کسی و کی ترتیب داد، میان عالمان رمل اختلاف است. برخی آن را به حضرت دانیال (ع) نسبت می‌دهند و برخی پیوند حضرت دانیال (ع) با علم رمل را یکسره نمی‌پذیرند. نیازی نیست وارد این بحث شویم.

بیایید ببینیم دایرهٔ ابجد چیست و چگونه علم رمل را آسان می‌کند.

«ابدح» چهار حرف برگرفته از ابجد قمری است که ترتیب اصلی آن‌ها چنین است.

ا

ب

د

ح

برای به یاد سپردن این حرف‌ها به ترتیبشان، کوتاه شدند و به هم پیوستند و یک واژه ساختند: «ابدح».

راز 16 شکل رمل در همین واژهٔ «ابدح» نهفته است.

اکنون پرسش این است که چرا درست همین چهار حرف برگزیده شدند.

برای این باید مادرِ 16 شکل رمل، یعنی شکل شمارهٔ 15 به نام طریق، را بفهمید.

در دایرهٔ ابجد شمارهٔ شکل طریق پانزدهم است، ولی در آفرینش اشکال رمل نخستین شکل است. چهار نقطه دارد و این‌گونه دیده می‌شود.

°

°

°

°

در شکل طریق هر چهار جایگاه فردند.

در زبان رمل نقطه (°) را فرد و دو نقطهٔ روبه‌روی هم (°°) را زوج می‌نامند. معمولاً به‌جای دو نقطه خطی مانند --- کشیده می‌شود که هم‌معنای زوج، یعنی دو نقطه، است و زوج نامیده می‌شود. فرد عدد فرد است و زوج عدد زوج؛ فرد یکی است و زوج چندتایی.

عالمان رمل فرد را زنده نامیده و برایش عدد تعیین کرده‌اند

و زوج را مرده نامیده‌اند. برای زوج عددی تعیین نشده است.

یعنی نقطه‌ها عدد دارند و خط عددی ندارد؛ یا بگویید عدد خط صفر تعیین شده است.

در مادرِ اشکال، طریق، چهار نقطه راست زیر هم ایستاده‌اند.

عالمان رمل بالاترین نقطه را به عنصر آتش نسبت داده و عددش را 1 تعیین کرده‌اند.

نقطهٔ زیرین، یعنی دومی، به عنصر باد نسبت داده شده و عددش 2 تعیین شده است.

نقطهٔ پایین‌تر، یعنی سومی، به عنصر آب نسبت داده شده و عددش 4 تعیین شده است. پایین‌ترین نقطه به عنصر خاک نسبت داده شده و عددش 8 است. (راه آسانِ به یاد سپردن ترتیب عناصر را پس از این نوشته می‌گویم)

اکنون که این را می‌خوانید، به‌آسانی به یاد دارید که هر نقطه چند عدد دارد؛ ولی پس از چند روز ممکن است این عددها از یادتان برود.

برای آنکه این از یاد نرود، عالمان رمل میان‌بُری ساختند که نامش «ابدح» است.

«ابدح» در واقع حرف‌هایی هم‌عددِ نقطه‌های شکل طریق‌اند.

در ابجد قمری عدد الف 1 است.

عدد حرف ب 2 است

عدد حرف د 4 است و

عدد حرف ح 8 است

اکنون شکل طریق و «ابدح» را روبه‌روی هم بگذارید؛ به‌آسانی می‌بینید که «ابدح» تمامش در شکل طریق هست.

عدد ا برابر 1 است = °

عدد ب برابر 2 است = °

عدد د برابر 4 است = °

عدد ح برابر 8 است = °

شکل طریق و عددهای «ابدح» پیش روی شماست. هر دو یک ارزش دارند.

اگر واژهٔ «ابدح» را به یاد داشته باشید، هرگز عدد نقطه‌های اشکال رمل را فراموش نمی‌کنید، چون بیشتر عاملان عددهای ابجد قمری را می‌دانند

اکنون عدد چهار فردِ شکل طریق را جمع کنید؛ روی هم 15، پانزده، می‌شود.

و با جمع عددهای «ابدح» هم روی هم 15 می‌شود.

به این ترتیب، با گذاشتن عدد جایگاه‌هایی که در پانزده شکل دایرهٔ ابجد نقطه دارند روبه‌روی «ابدح»، معلوم می‌شود هر شکل چند عدد دارد؛ هر شکل به اندازهٔ عددهایش شماره دارد.

نمونه:

شکل نخست دایرهٔ ابجد را ببینید: در بالا، در جایگاه آتش، یک نقطه با ارزش یک هست و زیر آن سه جایگاه زوج‌اند. گفتم که زوج صفر است؛ چه در جایگاه آتش باشد، چه باد، چه آب و چه خاک، زوج همیشه صفر است.

در شکل نخست (لحیان) در جایگاه بالا، یعنی جایگاه آتش، تنها یک نقطه هست؛ پس عدد این نقطه 1 است

با جمع سه صفرِ سه خطِ پایین، حاصل همان 1 می‌شود؛ پس عدد شکل لحیان 1 است و در دایرهٔ ابجد شکل شمارهٔ 1 قرار گرفته است.

به همین ترتیب، از دایرهٔ ابجد

شکل شمارهٔ 16 به نام جماعت هیچ فردی ندارد؛ با جمع صفرهای چهار خطِ آن (ازواج) پاسخ صفر می‌شود. پس در روح دایرهٔ ابجد، صفر هم‌معنای 16 است، چون مجموع عدد فردها نمی‌تواند از 15 بیشتر شود.

با جمع عدد نقطه‌ها به همین ترتیب، شمارهٔ همهٔ اشکال به دست می‌آید.

ترتیبی که اشکال رمل بر پایهٔ عددهایشان از 1 تا 15 می‌سازند دایرهٔ ابجد نام دارد و عدد شکل شانزدهم آن صفر است.

تصویر دایرهٔ ابجد و نام‌های عربی 16 شکل را همه به خاطر سپرده‌اید.

درس 2 — آغاز از ابجد

° = 1

---= 0

---= 0

---= 0

1+0+0+0=1

شکل لحیان.

--- = 0

° = 2

--- = 0

--- = 0

0+2+0+0= 2

شکل حمره

° = 1

° = 2

---= 0

---= 0

1+2+0+0= 3

نصرة الخارج

--- =0

--- =0

° =4

--- =0

0+0+4+0= 4

شکل بیاض

عدد نقطهٔ آتشی 1

عدد نقطهٔ بادی 2

عدد نقطهٔ آبی 4

عدد نقطهٔ خاکی 8

است.

بالاترین مرتبه آتش است

پس از آن مرتبهٔ باد است

پس از آن مرتبهٔ آب است.

پس از آن مرتبهٔ خاک است.

▪️آتش 1

▪️باد 2

▪️آب 4

▪️خاک 8

این نوشته نکته‌ای برای اعضای گروه است.

دوستان، این را هم درس بدانید

جهان اساساً از چهار عنصر آفریده شده است و از همین رو برای اشکال رمل هم چهار مرتبه نهاده‌اند. سبک‌ترین عنصر آتش است، پس نخستین مرتبه در اشکال به نقطهٔ آتش داده شد. باد اندکی از آتش سنگین‌تر است و در مرتبهٔ دوم جای گرفت. به همین ترتیب آب از باد سنگین‌تر است و در مرتبهٔ سوم، و خاک از آب سنگین‌تر است و در مرتبهٔ چهارم جای گرفت.

چهار عنصر

بسیاری ترتیب عناصر را فراموش می‌کنند.

رازی به شما می‌گویم که هرگز ترتیب عناصر را فراموش نکنید.

ترتیب عناصر چنین است: آتش، باد، آب و خاک.

راز این است که در منظومهٔ خورشیدی و زمین بیندیشید.

در منظومهٔ خورشیدی می‌بینیم که بالاتر از همه خورشید است؛ گوی آتشینی که به زمین ما گرما می‌دهد و در سراسر آسمان نور می‌پراکند. عنصر خورشید آتش است.

پس از آن، هوا در سراسر کرهٔ زمین پراکنده است؛ آن را عنصر باد می‌نامند.

پس از آن، آب سه‌چهارم زمین را پوشانده است. این عنصر را آب می‌نامند.

یک‌چهارم زمین خشکی، یعنی خاک، است؛ این عنصر را خاک می‌نامند.

کمی بیندیشید: در بالا خورشید، یعنی آتش، عنصر شمارهٔ یک؛ زیر آن هوا، یعنی باد، عنصر شمارهٔ دو؛ زیر آن آب، عنصر شمارهٔ سه؛ و درون این آب یک‌چهارم خاک، عنصر شمارهٔ چهار.

هر گاه ترتیب عناصر را فراموش کردید، از بالا به پایین به خورشید، هوا، آب و خاک بنگرید تا ترتیب درست شود.